Radio Station Of O Stavros tou Notou

x
x
  • desc

    ΣΠΑΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ - Κώστας Καράλης

    3:48

    Ο Κώστας Καράλης τραγουδά το Σπασμένο καράβι από το ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα που μελοποίησε ο Γιάννης Σπανός. Απόσπασμα από εκπομπή της ΕΡΤ που παρουσίασε ο Γ. Παπαστεφάνου τον Φεβρουάριο

  • desc

    ΕΝΑΣ ΝΕΓΡΟΣ ΘΕΡΜΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ

    5:16

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΕΝΑΣ ΝΕΓΡΟΣ ΘΕΡΜΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ -- by KronosAgrinio

    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

    Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί
    όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε
    στην κάμαρά μου ερχότανε γελώντας να με βρει
    κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε

    Μου `λεγε πώς καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς
    και στο Άντεν πώς χορεύοντας πίνουν την άσπρη σκόνη
    κι έπειτα πώς φωνάζουνε και πώς μονολογούν
    όταν η ζάλη μ' όνειρα περίεργα τους κυκλώνει

    Μου `λεγε ακόμα ότι είδε αυτός μια νύχτα που `χε πιει
    πως πάνω σ' άτι εκάλπαζε στην πλάτη της θαλάσσης
    και πίσωθε του ετρέχανε γοργόνες με φτερά
    σαν πάμε στ' Άντεν μου `λεγε κι εσύ θα δοκιμάσεις

    Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξυραφιών
    και του `λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει
    και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά
    με το `να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει

    Μες στο τεράστιο σώμα του είχε μια αθώα καρδιά
    κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ Ρετζίνα στη Μαρσίλια
    για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό
    έφαγε αυτός μια αδειανή στην κεφαλή μποτίλια

    Μια μέρα τον αφήσαμε στεγνό απ' τον πυρετό
    πέρα στην Άπω Ανατολή να φλέγεται να λιώνει
    θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ
    και δώσ' του εκεί που βρίσκεται λίγη απ' την άσπρη σκόνη

  • desc

    oi 7 nanoi sto SS Cyrenia Thanos Mikroutsikos

    7:07

    Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
    Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
    Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
    Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.
    Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
    Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
    Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
    κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.
    Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
    -Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
    Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
    ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.
    Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
    κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
    σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
    και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.
    Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
    τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
    Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
    Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;
    Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
    - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
    Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
    - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
    Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
    Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
    Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
    Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.
    Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
    - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
    Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
    - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

  • desc

    Ερωτόκριτος - Νικος Ξυλουρης

    4:47

    Τ άκουσες, Αρετούσα μου, τα θλιβερά μαντάτα;
    ο Kύρης σου μ' εξόρισε εις τση ξενιτιάς τη στράτα;

    Tέσσερεις μέρες μοναχά μου 'δωκε ν' ανιμένω,
    κι αποκεί να ξενιτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνω.

    Kαι πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω,
    και πώς να ζήσω δίχως σου το χωρισμόν εκείνο

    Kατέχω το κι ο Kύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει,
    Pηγόπουλο, Aφεντόπουλο, σαν είσαι συ, γυρεύγει.

    Kι ουδέ μπορείς ν' αντισταθείς, σα θέλουν οι Γονείς σου
    νικούν την-ε τη γνώμη σου, κι αλλάσσει η όρεξή σου.

    Mιά χάρη, Aφέντρα, σου ζητώ, κ' εκείνη θέλω μόνο,
    και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω.

    Tην ώρα που αρραβωνιαστείς, να βαραναστενάξεις,
    κι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξεις,

    ν' αναδακρυώσεις και να πεις· Pωτόκριτε καημένε,
    τά σου'ταξα λησμόνησα, τό'θελες πλιό δεν έναι

    Kαι κάθε μήνα μιά φορά μέσα στην κάμερά σου,
    λόγιασε τά'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σου.

    Kαι πιάνε και τη σγουραφιάν (ζωγραφιά), που'βρες στ' αρμάρι μέσα,
    και τα τραγούδια, που'λεγα, κι οπού πολλά σου αρέσα',

    και διάβαζέ τα, θώρειε τα, κι αναθυμού κ' εμένα,
    που μ' εξορίσανε ο-για σε πολλά μακρά στα ξένα.

    Kι ας τάξω ο κακορίζικος, πως δε σ' είδα ποτέ μου,
    μα ένα κερί-ν αφτούμενον εκράτουν, κ' ήσβησέ μου.

    xilouris.gr

    ----

    All rights reserved and belong to the publisher.
    Courtesy of Universal Music Group, Inc. / Minos EMI Greece ©

  • desc

    Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΥ - ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

    4:03

    Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ' ΜΕΝΤΙΟΥ - ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ
    Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου - 1980

    Στίχοι: Κώστας Βάρναλης
    Μουσική: Λουκάς Θάνου
    1. Νίκος Ξυλούρης


    Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
    κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
    Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
    ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
    και μ' αφήναν νηστικό

    Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
    και με κάμα και βροχή ώσπου μου `βγαινε η ψυχή
    Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
    κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
    του χωριού την εκκλησιά

    Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
    αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
    θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

    Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
    όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
    Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
    να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ
    για τ' αφέντη το φαί

    Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

    Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
    άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη

    Άιντε θύμα άιντε ψώνιο..

  • desc

    Φατα Μοργκανα -N. kavadias

    2:20

    Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
    στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
    σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό
    που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

    Στρείδι ωκεάνειο αρραβωνιάζεται το φως.
    Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
    κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
    που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

    Πανί δερμάτινο, αλειμμένο με κερί,
    οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
    όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
    χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

    Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
    Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
    άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
    ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

    Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
    δόξα τού κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
    Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
    να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

    Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες τού Σινά.
    Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
    Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
    μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

    Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
    Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
    Μπροστά στην Πύλη δύο δαιμόνοι σπαθοφόροι
    και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.

    Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
    Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
    Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
    Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

    Πάντα οι κυκλώνες έχουν γυναικείο
    όνομα. Εύα από την Κίο.
    Η μάγισσα έχει τρεις κόρες στο Αμανάτι
    και η τέταρτη είν' ένα αγόρι μ' ένα μάτι.

    Ψάρια που πετάν μέσα στην άπνοια,
    όστρακα, λυσίκομες κοπέλες,
    φίδια της στεριάς και δέντρα σάπια,
    άρμπουρα, τιμόνια και προπέλες.

    Να 'χαμε το λύχνο του Αλαδίνου
    ή το γέρο νάνο απ' την Καντώνα.
    Στείλαμε το σήμα του κινδύνου
    πάνω σε άσπρη πέτρα με σφεντόνα.

    Δαίμονας γεννά τη νηνεμία.
    Ξόρκισε, Allodetta, τ' όνομά του.
    Λούφαξεν ο δέκτης του ασυρμάτου,
    και φυλλομετρά τον καζαμία.

    Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
    Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
    Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
    έχει και στην κόλαση μπορντέλο.

  • desc

    Θάνος Μικρούτσικος - Οι 7 νάνοι στο ss Cyrenia

    6:36

    ΔΙΣΚΟΣ (1998) Ο ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΘΑΝΟ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟ

    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
    Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
    Άλλες ερμηνείες: Θάνος Μικρούτσικος

    Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
    Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
    Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
    Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.

    Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
    Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
    Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
    κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.

    Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
    -Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
    Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
    ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.

    Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
    κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
    σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
    και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.

    Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
    τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
    Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
    Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

    Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
    - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
    Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
    - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

    Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
    Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
    Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
    Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.

    Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
    - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
    Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
    - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

  • desc

    Νίκος Καββαδίας - Federico Garcia Lorca

    3:19

    Μια ρεαλιστική απεικόνιση της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών, των έγκλειστων στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, από τους Γερμανούς (1/5/1944), της ομαδικής σφαγής των κατοίκων του Διστόμου Βοιωτίας απ' τους ναζιστές και ταγματασφαλίτες (10/6/1944). Ο θάνατος του μεγάλου Ισπανού ποιητή Λόρκα από τους φρανκιστές (Αύγ. 1936) τον συγκλονίζει: «Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά... / μέσα από τα διψασμένα της χωράφια τ' ανοιχτά...». Ο ποιητής της θάλασσας Ν. Καββαδίας είναι περισσότερο γνωστός απ' τα ποιήματα της θάλασσας, παρά απ' τη δράση του...
    Μετά την είσοδο των Ναζί στην Αθήνα, ο Νίκος Καββαδίας βρέθηκε στις γραμμές του ΚΚΕ.Εντάχθηκε στο ΕΑΜ, αρχικά στο ΕΑΜ Ναυτικών και αργότερα στο ΕΑΜ Λογοτεχνών -Ποιητών. Στην περίοδο της Κατοχής ο Νίκος Καββαδίας δημοσίευσε και τα αντιστασιακά του ποιήματα με πρώτο το «Αθήνα 1943», ενώ το 1944 δημοσίευσε το ποίημα «Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη». Το 1945 δημοσίευσε το «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα», και το ποίημα «Αντίσταση». Λίγο πριν από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στο περιοδικό «Πανσπουδαστική» όπου αφιέρωσε και το ποίημα του «Σπουδαστές».

    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
    Εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

    Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
    και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
    Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
    τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

    Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
    και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
    στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
    κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

    Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
    και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
    τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
    τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

    Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
    και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
    τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
    τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

    Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
    φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
    στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
    κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

    Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
    κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
    σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
    μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

    Βάρκα του βάλτου ανάστροφη
    φτενή δίχως καρένα
    σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
    σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα
    και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

    (Αφιερωμένο στο Σπινέλλι, που από το πολυτεχνείο (15/11) του 2003 μέχρι σήμερα, δεν έχουμε κουραστεί να το τραγουδάμε! Κι ας γεράσαμε! :P)

  • desc

    Μαλαματένια λόγια - Γαργανουράκης, Χαλκιάς, Τσανακλίδου

    4:05

    Μαλαματένια λόγια - Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Λάκης Χαλκιάς, Τάνια Τσανακλίδου
    Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
    Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

    Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι
    τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές
    τ αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι
    σου μάθαινε το αύριο και το χτες
    μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη
    με του καιρού δεμένος τις κλωστές

    Τ αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία
    που στράγγιξες χαμένα μια γενιά
    καλύτερα να σ έλεγαν Μαρία
    και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά
    κι όχι να ζεις μ αυτή την κομπανία
    και να μην ξέρεις τ άστρο του φονιά

    Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι
    απ του καιρού την άγρια πληρωμή
    στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι
    τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή
    και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει
    και το μαράζι δίχως αφορμή

    Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι
    τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά
    κι απ το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει
    ένα σκυλί τη νύχτα που διψά
    γυναίκες στη γωνιά μ ασετιλίνη
    παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

    Και στ ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια
    θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή
    πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
    και γύρισε καπάκι η ζωή
    πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια
    να μην ακούσεις έναν ποιητή

    Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι
    ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά
    ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη
    και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά
    μαλαματένια λόγια στο χορτάρι
    ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

    Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες
    και ξημερώνοντας μέρα κακή
    τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες
    με πήραν και με βάλαν σε κλουβί
    και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες
    παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

    Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια
    κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής
    περνούσα τα δικά σου δικαστήρια
    αφού στον άδη μέσα θα με βρεις
    να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια
    και σαν κακούργο να με τιμωρείς.

    Οι εικόνες των κέρινων ομοιωμάτων προέρχονται από το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας: Παύλος Βρέλλης, που βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων.

  • desc

    Ρίτα Αντωνοπούλου - Σταυρός του Νότου

    4:26

    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος




    Έβραζε το κύμα του γαρμπή
    είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη
    γύρισες και μου `πες πως το Μάρτη
    σ' άλλους παραλλήλους θα `χεις μπει

    Κούλικο στο στήθος σου τατού
    που όσο κι αν το καις δε λέει να σβήσει
    είπαν πως την είχες αγαπήσει
    σε μια κρίση μαύρου πυρετού

    Βάρδια πλάι σε κάβο φαλακρό
    κι ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια
    Κομπολόι κρατάς από κοράλλια
    κι άκοπο μασάς καφέ πικρό

    Το Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά
    με το παλλινώριο πήρα κάτου
    μου `πες με φωνή ετοιμοθανάτου
    να φοβάσαι τ' άστρα του Νοτιά

    Άλλοτε απ' τον ίδιον ουρανό
    έπαιρνες τρεις μήνες στην αράδα
    με του καπετάνιου τη μιγάδα
    μάθημα πορείας νυχτερινό

    Σ' ένα μαγαζί του Nossi Be
    πήρες το μαχαίρι δυο σελίνια
    μέρα μεσημέρι απά στη λίνια
    ξάστραψες σαν φάρου αναλαμπή

    Κάτω στις ακτές της Αφρικής
    πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι
    τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι
    και το ωραίο γλυκό της Κυριακής

  • desc

    Νίκος Καββαδίας • Ιδανικός Κι Ανάξιος Εραστής

    3:19

    Ποίηση: Νίκος Καββαδίας

    Μουσική: Γιάννης Σπανός

    Τραγουδά: Κώστας Καράλης

  • desc

    Μαρίζα Κωχ - Φάτα Μοργκάνα

    2:19

    Audio only.

    Μουσική: Μαρίζα Κώχ
    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

    Θά μεταλάβω μέ νερό θαλασσινό
    στάλα τή στάλα συναγμένο ἀπ' τό κορμί σου
    σέ τάσι ἀρχαῖο, μπακιρένιο ἀλγερινό,
    ποῦ κοινωνοῦσαν πειρατές πρίν πολεμήσουν.

    Πούθ' ἔρχεσαι; Ἀπ' τή Βαβυλώνα.
    Ποῦ πᾶς; Στό μάτι τοῦ κυκλώνα.
    Ποιάν ἀγαπᾶς; Κάποια τσιγγάνα.
    Πῶς τή λένε; Φάτα Μοργκάνα.

    Πανί δερμάτινο, ἀλειμμένο μέ κερί,
    ὀσμή ἀπό κέδρο, ἀπό λιβάνι, ἀπό βερνίκι,
    ὅπως μυρίζει ἀμπάρι σέ παλιό σκαρί
    χτισμένο τότε στόν Εὐφράτη στή Φοινίκη.

    Πούθ' ἔρχεσαι; Ἀπ' τή Βαβυλώνα.
    Ποῦ πᾶς; Στό μάτι τοῦ κυκλώνα.
    Ποιάν ἀγαπᾶς; Κάποια τσιγγάνα.
    Πῶς τή λένε; Φάτα Μοργκάνα.

    Σκουριά πυροχρωμη στίς μίνες τοῦ Σινᾶ.
    Οἱ κάβες τῆς Γερακινῆς καί τό Στρατόνι.
    Τό ἐπίχρισμα. Ἡ ἅγια σκουριά πού μᾶς γεννᾶ,
    Μᾶς τρέφει, τρέφεται ἀπό μας, καί μᾶς σκοτώνει.

    Πούθ' ἔρχεσαι; Ἀπ' τή Βαβυλώνα.
    Ποῦ πᾶς; Στό μάτι τοῦ κυκλώνα.
    Ποιάν ἀγαπᾶς; Κάποια τσιγγάνα.
    Πῶς τή λένε; Φάτα Μοργκάνα.

  • desc

    Εσμεράλδα - Νίκος Καββαδίας

    2:48

    Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
    κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές
    Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
    κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes

    Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος
    κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς
    Στο κάθε χάδι κι ένας κόμπος φεύγει ματωμένος
    απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής

    Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το γεια σου
    κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής
    πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου
    κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς

    Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω σε προδίνω
    κι ο γρύλος τον ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού
    Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
    ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

    Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
    κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
    Τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
    και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά

    Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
    και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
    στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
    που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές

  • desc

    Β.Παπακωνσταντινου - Το Μαχαιρι

    4:05

    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
    Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

    Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
    ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι
    -όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι αραπάδες-
    που από έναν γέρο έμπορο αγόρασα στ' Αλγέρι.

    Θυμάμαι, ως τώρα να 'τανε, το γέρο παλαιοπώλη,
    όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιγραφία του Γκόγια,
    ορθόν πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες,
    να λέει με μια βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια:

    «Ετούτο το μαχαίρι, εδώ, που θέλεις ν' αγοράσεις
    με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το 'χει ζώσει,
    κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το 'χαν,
    καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει.

    Ο Δον Μπαζίλιο σκότωσε μ' αυτό τη Δόνα Τζούλια,
    την όμορφη γυναίκα του γιατί τον απατούσε.
    ο Κόντε Αντόνιο, μια βραδιά, τον δύστυχο αδελφό του
    με το μαχαίρι τούτο εδώ κρυφά δολοφονούσε.

    Ένας αράπης τη μικρή ερωμένη του από ζήλεια
    και κάποιος ναύτης Ιταλός ένα Γραικό λοστρόμο.
    Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
    Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

    Σκύψε και δες το, μια άγκυρα κι ένα οικόσημο έχει,
    είναι αλαφρύ για πιάσε το δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
    μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο ν' αγοράσεις.»
    -Πόσο έχει; - Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις πάρ΄το.

    Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
    που η ιδιοτροπία μ' έκαμε και το 'καμα δικό μου,
    κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
    φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου...

  • desc

    Kemal - Xatzidakis

    4:21

    Aliki Kagialoglou (vocals), Manos Xatzidakis (music and narration), Nikos Gkatsos (lyrics). Album: Antikatoptrismoi 1993

    towards the end, Xatzidakis says: Goodnight Kemal, this world will never change...

    Let us change our own selves then, and let the world chase after us...



    Αλίκη Καγιαλόγλου (εκτέλεση), Μάνος Χατζιδάκις (μουσική και αφήγηση), Νίκος Γκάτσος (στίχοι). Δίσκος: Αντικατοπτρισμοί, 1993

    Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ...

    Ας αλλάξουμε εμείς λοιπόν, κι ας αφήσουμε τον κόσμο να μας κυνηγάει...


    ************************************************************************************

    Σχετικά με τα σχόλια:

    Αναφορές στον Κεμάλ Ατατούρκ είναι εν γένει προσβλητικές και θα σβήνονται

    Αναμασήματα στίχων χωρίς προσωπικό σχόλιο είναι περιττά και θα σβήνονται

    Ατελείωτα λογύδρια είναι κουραστικά / εκτός τόπου και θα σβήνονται

    Σχόλια που δεν είναι στα Ελληνικά ή στα Αγγλικα θα σβήνονται

    Υβριστικά σχόλια θα σβήνονται

    Και (θα το λατρέψετε αυτό), σχόλια/γκρίνια επι των παραπάνω κανόνων για τα σχόλια, ναι καλά το υποψιασθήκατε, θα σβήνονται

    *********************************************************************************

    Regarding comments

    Mentions / comparisons to Kemal Ataturk are by default offensive and will be deleted

    Quotations of lyrics without personal commentary will be deleted

    Endless commentary spanning more than 2 entries is tiresome and will be deleted

    Comments not in Greek or English will be deleted

    Abusive comments will be deleted


    ****************************************************************************************

    Lyrics in English

    (Narrator) Hear now the story of Kemal, a young prince of the East, descendant of Sinbad,
    who thought he could change the world, but bitter is the will of Allah, and dark are the souls of men


    In the eastern lands
    once upon a time
    the purse was empty
    the water stale

    in Mosul, in Basra
    in the old date palm
    in bitterness are crying
    the children of the desert

    and a young man
    of royal blood
    witnesses the dirge
    and veers towards it

    The Bedouins look at him
    with a sorrowful glance
    and he swears in the name of Allah
    that the times will change

    When the lords heard
    of the boy's fearlessness
    they set off with a wolf's fang
    and a lion's fleece

    From Tiger to Euphrates
    and from the earth to the sky
    they're hunting down the renegade
    to catch him alive

    the hordes come down on him
    like rampant dogs
    and they take him to the Caliph
    to tie a noose around his head

    black honey, black milk
    he drank that morning
    before he drew on the gallows
    his final breath

    with two old camels
    with a red war horse
    at the gates of paradise
    the Prophet awaits

    they go now hand in hand
    and it's cloudy all around
    but the star of Damascus
    kept them company

    in a month, in a year
    they see Allah in front of them
    who from his high throne
    says to foolish Sinbad

    my defeated wise guy ***
    times do not change
    with fire and knife
    the world always goes forth.


    (Narrator) Goodnight Kemal
    this world will never change
    goodnight


    *** (here the artist sarcastically uses the word 'ksefteri' i.e. 'grass hawk' meaning a very smart person)

  • desc

    KURO SIWO

    2:25

    ο Κουροσίβο ή Κουροσίο (Kuroshio, στα ιαπωνικά 黒潮 , που σημαίνει «μαύρη παλίρροια») είναι ένα ισχυρό θερμό θαλάσσιο ρεύμα που διαρρέει τον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Αρχίζει έξω από τις ανατολικές ακτές της Ταϊβάν και ρέει προς τα βορειοανατολικά. Νότια της Ιαπωνίας διχάζεται σε δύο βραχίονες, από τους οποίους ο ένας εισέρχεται στη Θάλασσα της Ιαπωνίας και ονομάζεται Ρεύμα Τσουσίμα, ενώ ο άλλος, το κυρίως Κουροσίβο, συνεχίζει προς τα βορειοανατολικά, όπου και ενώνεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού. Το Κουροσίο είναι ανάλογο με το Ρεύμα του Κόλπου (Γκολφ Στρημ) του Ατλαντικού Ωκεανού, καθώς μεταφέρει θερμό νερό από τους τροπικούς προς τα βόρεια. Στα αγγλικά είναι επίσης γνωστό ως Black Stream (το Μαύρο Ρεύμα) από μετάφραση της ιαπωνικής του ονομασίας, η οποία προήλθε από το βαθύ μπλε χρώμα των νερών του, αλλά και ως το «Ρεύμα της Ιαπωνίας».


    Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
    Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
    Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας
    Άλλες ερμηνείες: Θάνος Μικρούτσικος

    Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
    δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
    Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
    και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.

    Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
    χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
    Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
    που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα

    Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
    χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
    κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,
    ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι;

    Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.
    Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
    Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
    κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.

    Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
    Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
    κ' συ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄το τιμόνι,
    πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.

Recommended Playlists

Radio Station of O Stavros tou Notou
Playlist of O Stavros tou Notou
Genre Playlist of O Stavros tou Notou

Share Playlist





Advertisements